على در بدر كبرى هجرت پيامبر به يثرب ، صفحه نوينى در تاريخ دعوت آيين اسلام گشود . در آنجا پيامبر با يارانى كه در عقبهء دوم با او بيعت كرده بودند پيوست ؛ آنها پيمانش بسته بودند كه با جان و مالشان ياريش دهند و در برابر هر آنچه كه از خود ، خويشان و عزيزانشان دفاع مىكنند ، در برابر او نيز به دفاع برخيزند آنها پذيرايى و بزرگداشت با شكوهى از وى داشتند و استقبال فزاينده‌اى از وى مىكردند . در سالهاى نخست ورود به مدينه ، گروهى از ساكنين شهر نسبت به شرك خود اصرار ورزيدند و گروهى ديگر على رغم اعلام اسلام ، نفاق پيشه كردند . اينان را در مدينه و اطراف آن يهوديانى حمايت مىكردند كه دست‌كمى از اعراب يثرب نداشتند و در آغاز ورود پيامبر به مدينه ، با وى كنار آمدند به اين اميد كه از او به سود خويش در برابر اعراب مدينه و مسيحيان نجران كه با يهوديان بر سر اعتقاد به حضرت مسيح و مادرش عذرا در جنگ و ستيز بودند بهره‌بردارى كنند . يهوديان چند ماهى پس از ورود پيامبر به مدينه ، با وى چپ افتادند و در كنار مشركان و منافقين جبههء تازه‌اى گشودند ولى پيامبر ( ص ) فعاليتها و اقدامات خود را خيلى منطقى و خردمندانه انجام مىداد و بسيارى از دخل و تصرفهاى آنان را ناديده مىگرفت تا از درگيريهاى ناخواسته‌اى كه چه بسا به جنگ خانگى در پايگاه جديدش منجر شود و نتايج مطلوبى در آخرين تحليل براى او در بر نداشته باشد ، پيشگيرى كرده باشد . على رغم همهء اينها ، يهوديان چهرهء واقعى خود را نشان دادند و شروع به نقشه‌چينى و توطئه‌پردازى و ارتباط برقرار كردن با قبايل عرب خارج از مدينه و با مكيها كردند . قريش نيز از سوى خود تحركهاى وسيعى براى ايجاد رعب و وحشت